W roku 1985 w Londynie w Muzeum Nauk Przyrodniczych zorganizowano wystawę, której tytuł brzmiał: „Granice chaosu: obrazy zespolonych układów dynamicznych”. Ekspozycję tą odwiedziło 140000 widzów w 100 miastach. Liczba zwiedzających pokazała jak ogromne jest zainteresowanie obrazami fraktalnymi. Fraktale i mocno z nimi związana teoria chaosu udowodniły jak potrafią być użyteczne w różnych dziedzinach nauki. Od medycyny, poprzez biologię po nauki informatyczne.

W informatyce fraktalne metody kompresji obrazu są jednymi z najlepszych algorytmów zmniejszających rozmiar pliku graficznego. Z łatwością można to wyjaśnić, przypominając sobie, jakie jest stanowisko teorii fraktali w grafice. Nie jest to opis piksel po pikselu, lecz przepis na jego stworzenie. W związku z rozkwitem grafiki fraktalnej uproszczona została praca grafików komputerowych. Gdy potrzebują oni obrazu stoku górskiego lub drzewa, zamiast przeszukiwać setki zdjęć, posługują się odpowiednimi modelami do generowania takich obrazów. Dzięki nim mogą wytworzyć obiekt dokładnie taki jakiego potrzebują. Krajobrazy fraktalne wykorzystano też w filmie. Planeta Genesis w filmie „Star Trek II: The Wrath of Khan” oraz Endora i zarysy Gwiazdy Śmierci z filmu „Gwiezdne wojny: Powrót Jedi” to twory fraktalne.

Sztuka abstrakcji w wersji fraktalnej rozwinęła się dzięki Peterowi Oppenheimerowi, który przy pomocy komputera tworzył dzieła sztuki. Cały ten kierunek zapoczątkował Richard Voss, tworząc znakomite fraktalne fałszerstwa. Jhane Barnes wykorzystywała wzory fraktalne do projektowania tkanin. Możliwości nowej geometrii są nieograniczone tak jak nieograniczone są umysły twórców, którzy ją tworzą. Mimo, iż jest stosunkowo młodą dziedziną na trwale już odcisnęła swoje piętno w wielu dziedzinach sztuki. Dzięki korzeniom w naturze oraz nauce zrzesza coraz więcej zwolenników i cieszy się ogromną popularnością, co można stwierdzić po ilości stron zindeksowanych przez www.google.com. Fraktale to nie tylko zabawa dla znudzonych matematyków, mają one wymiar już nie tylko „fraktalny” ale i użytkowy. W rozdziale tym przedstawiony został tylko mały procent możliwości jakie daje nam współczesna nauka. Przykłady te rozsiane po różnych dziedzinach nauki i techniki, udowadniają jak fraktale i ich geometria są wszechstronne